Для брытанскіх артыстаў палітычны тэатар заўжды справа выбара. Адчуваецца, што для удзельнікаў беларускага "Свабоднага Тэатру" гэта творчая неабходнасць. Толькі падаецца, што мы бачым пратэст супраць дыктатуры, якая не дае ім жыць і асуджвае на вечнае ганенне. Але ў абодвух шоў, якія яны прывезлі ў Лондан, мяне паразіла дасціпнасць, энэргічнасць і вынаходніцтва.

Першае шоў, калейдаскапічны калаж, намаляваны з пінтэраўскіх сцэнаў і яго нобелеўскіх прамоваў, напоўнена экстраардынарнымі вобразамі. Два следчых Новага Сусветнага Парадку збіраюць матэрыялы за межамі чутнасці сваей ахвяры. Калі пінтэраўскі вербальны гвалт пераводзіўся ў фізічнае выяўленне, гэтыя акторы выразілі яго правільна. Першыя паказанні ахвяраў бязлітаснасці нагадваюць нам тое, што пінтэраўскія палітычныя уяўленні ў асляпляльным выкананні Ўладзіміра Шчэрбаня нясуць іншы, дынамічны зарад у Беларусі.

"Пакаленне Джынс" глядзеў таксама з хваляваннем. Аўтабіяграфічны маналог, які быў прадстаўлены аўтарам Мікалаям Халезіным, пачынаецца з нагадвання нам аб тым, што кантрабандныя джынсы і аўдыезапісы з'яўляюцца адначасова сімваламі выкліку і крыніцай забароненага гандлю ў рэпрэсіўнай сістэме. Аб сваім пакаленні актор казаў: "Мы хочам ведаць усе пра Міка Джагера і нічога пра камуністычную партыю".

З умеласцю і тонкасцю Халезін паглыбляецца ў апісанне свайго арышту пасля мітынгу ў 2001 годзе. Ен апісвае свой клаустрафабічны жах ад знаходжання ў камеры з памерамі 80 на 80 санціметраў, аб сваім вопыце, які быў атрыманы, - горш за ўсе было тое, што нядоўга да гэтага ен закахаўся. Граючы на фоне безперапыннай музыкі дзіджэя, прамова Халезіна настолькі шчырая, наколькі бязлітасна паказаны жах зняволення.

Вы ідзеце ў тэатр пачуць гісторыю, у выніку вы сутракаецеся з чалавекам, які ў перамешку з насмешками над самім сабой і сур'езнасцю паказвае магічную трываласць, якая прымушае дыктатуру выглядаць яшчэ больш непахіснай і абсурднай.

Michael Billington, "The Guardian", пераклад jeans-by.com