Трагедыя Ірыны і Аляксандра Казуліных - гэта чалавечая драма, далекая ад усялякай палітыкі.

Складана ўвайсці ў сэрца і душы двух чалавек, сказаць, што іх звязвала, а што раздзяляла. Сказаць магу толькі тое, што сам бачыў.

Бачыў, як АМАПаўскія амбалы бралі яго два гады таму на вуліцы Менску - як хутка аказалася, на пяць з паловаю гадоў у каленію. Сядзіць, бо на чале натоўпу пайшоў на турму, у якой за пратэсты супраць сфальсыфікаваных прэзідэнцкіх выбараў сядзелі яго былыя студэнты.

І бачыў яе, калі год таму прыехала да Варшавы прасіць дапамогі для мужа, які страшэнна пакутваў за кратамі, спрабуючы самастойна, бяз дапамогі лекара, у якім яму адмовілі, устаць на ногі пасля 53-дзеннай галадоўкі.

Яе таксама нішчыў голад. На працягу цэлага дня пасля начной паездкі, наперадзе яшчэ ноч у цягніку, яна нічога ня ела. Была ў такой стадыі раку, які не дазваляў ёй есці. Мела сілы толькі на тое, каб шэптам прасіць і маліць аб дапамозе для мужа.

Было відавочна, што яна гатовая за яго свабоду заплаціць сваім жыццем. І ўрэшце рэшт заплаціла.

Але не хацела асвабадзіць яго за любы кошт. Не ўзамен за сваю ці яго знявагу, за ганебную адмову ад барацьбы.

Дыктатар прапанаваў асвабадзіць яго з калоніі, калі ўдвох паедуць у Германію, дзе яна будзе праходзіць лячэнне. Зразумела, што гэта дэпартацыя да канца жыцця. Ганарліва адказала, што на такі кошт за свае жыцце і яго вольнасць ня згадзіцца. Не паехала.

Сення - пахаванне Ірыны Казулінай, чалавека нязломнага, які заслужыў на шанаванне памяці.

Wacław Radziwinowicz, "Gazeta Wyborcza", пераклад jeans-by.com