Нягледзячы на тое, што падвышэнне кошту на візы ў суседнія з Беларуссю краіны ЕС было выклікана аб’ектыўнымі прычынамі (уваходжанне новых сябраў ЕС у Шэнгенскую зону), гэтая падзея выклікала негатыўную рэакцыю з боку беларускага ўраду і МЗС і стала прычынай заяўляць пра пабудову Еўрасаюзам новай “жалезнай заслоны” на сваёй усходняй мяжы. Кіраўніцтва беларускай дзяржавы актыўна выкарыстоўвала візавую праблему для абгрунтавання свайго тэзісу пра тое, што ў Еўропе ніхто беларусаў не чакае, а таксама для дэманстрацыі тэзы пра тое, што ЕС, а не афіцыйны Мінск, узяў курс на ізаляцыю Беларусі.

Усе краіны ЕС павінны збіраць аднолькавы консульскі збор у памеры 60 Еўра з грамадзян трэціх краін, калі паміж гэтымі краінамі і ЕС няма пагаднення пра бязвізавы рэжым, або пагаднення пра спрашчэнне візавага рэжыму (як у выпадку з Расіяй, Украінай і Малдовай). Беларусь тэхнічна падпадае пад палітыку суседства ЕС, але яе ўладамі не падпісаны План дзеянняў. Каб цалкам удзельнічаць у палітыцы суседства, як і ў паўнавартасных перамовах па высокім узроўні, Беларусь не мае магчымасці пакуль не выканае ўмовы, выстаўленыя Еўрасаюзам у дакуменце “Што Еўрапейскі саюз можа даць Беларусі”. Адпаведна, гэтыя 12 умоваў ЕС не будуць выкананыя, бо яны непрымальныя для беларускага кіраўніцтва.

Таму галоўнай мэтай грамадскай супольнасці ў Беларусі з’яўляецца мэта адпаведных дзеянняў унутры краіны. Грамадскасці трэба прадэманстраваць еўрапейскі выбар беларусаў праз збор подпісаў, правядзенне акцый і інфармацыйных кампаній. Рабіць усё з мэтай прывесці Беларусь да нармальнага развіцця сярод дэмакратычных краін Еўрапейскага звязу.